• Een ode aan de familiedag van CSVC - Arjen de Jong

    13 mei 2021
  • Aniek Klifman stuurt me een appje. Of ik voor de CSVC-website een leuk stukje wil schrijven over de familiedag. Tuurlijk joh, doe ik, geen probleem. 

     

    Twee dagen later ’s avonds toch maar eens in de app van mijn voetbalteam de vraag gesteld of er nog teamgenoten zijn die speciale herinneringen hebben aan de familiedag, want ik heb ze nog even niet. 

     

    Om half tien uur reageert Dennis als eerste: “Elk jaar zei Sander Korterink om half 2 ’s middags; heren, de tap is open, en het bier kost 1 muntje. Vandaar uit kan ik me geen enkele anekdote herinneren. Dus sorry, aan mij heb je niks.”  Helemaal niet erg, Dennis, dat gebeurt ons ook wel eens bij het voetballen.

     

    Daarna is het hek van de dam en stromen de appjes een voor een binnen die ik hier even kort samenvat. 

     

    “Het regende op die dag of pijpenstelen of het was bloedje heet.”  

     

    “Anton stond steevast achter de barbecue voor een broodje saté of vette hamburger.” 

     

    “Je kon ’s middags gaan klootschieten, maar dan was het wel zaak om iets met alcohol in je binnenzak mee te nemen, want man, man, man, wat was dat klootschieten saai.”

     

    Om half twaalf krijg ik nog een appje van Joop. Even een korte zijsprong in dit verhaal. Ook Joop heeft sinds enige tijd een mobiel. Toen Arie in de zomer van 2019 was overgestapt van zijn bakelieten Nokia met 2G naar een smartphone met 4G kon Joop natuurlijk niet achterblijven. 

     

    Enfin, terug naar de familiedag en het appje van Joop. Of onze nestor in het team heeft een kruidenbittertje te veel op of hij kan niet goed typen, maar als ik zijn app goed ontcijfer komt het erop neer dat er volgens Joop ‘s avonds altijd een of andere vage kutband was met een schele drummer, een bassist met een manke poot en een vals zingende zangeres met een kaneelteen.

     

    Ik app Joop wat ie met kaneelteen bedoelt.

     

    Joop appt terug dat ik een mislukte pennenlikker ben en dat kaneelteen uiteraard een typefout is. Kaneel moet kameel zijn. . En touché voor Joop.

     

    Mij schiet te binnen dat ik op een familiedag een keer een jointje heb gedeeld met een teamgenoot. Ik weet niet wat de samenstelling van die joint was, maar op een gegeven moment zag ik alle spelers van het Nederlands elftal van het WK ‘74 een voor een in slow motion het CSVC-hoofdveld oplopen; ik zag Rensenbrink, Rep, Cruijff, Neeskens, Van Hanegem, Rijsbergen en daarna volgde de tegenstander, de Duitse Mannschaft met Overath, Beckenbauer, Vogts, Bonhof en Sepp Maier. Het Wilhelmus werd gespeeld, daarna het Duitse volkslied, waarna prins Bernard het veld opliep, samen met Jack Taylor, de slager uit Engeland en de toenmalige scheidsrechter van de WK-finale 1974. Bernard mocht de aftrap verrichten. Ik wist natuurlijk wel dat de wedstrijd zich puur in mijn hoofd afspeelde, maar alles wat op het veld gebeurde leek levensecht. En net als in ’74 kregen we ook nu een strafschop in de eerste min uut, gevolgd door de schwalbe van Holzenbein en de bal van Breitner die tergend langzaam de linkerhoek inrolt. Hoe de reprise van de WK-finale is afgelopen weet ik niet, want met een ruwe klap op de schouder werd ik uit mijn droom gehaald door Geert Hein die in mij oor stond te tetteren of er nog wat te zuipen viel.

     

    In mijn blog Bal op het dak, scheids in de sloot kom ik nog een bericht tegen over de CSVC-familiedag van 2011. Daarin schrijf ik “dat het weer mooi was. Niet alleen het weer, maar ook de baromzet. Deze was zodanig hoog dat menigeen moeite had om thuis te komen. Ook is een flink aantal leden na afloop van de familiedag pardoes de sloot in gefietst in plaats van het fietspad te blijven volgen.”

    En over Udo lees ik nog het volgende: “Op diezelfde familiedag steelt Udo de show. ’s Middags had ie eerst twee dames in een kleedkamer laten schrikken door de deur open te gooien en in zijn Adamskostuum rond te paraderen. Niet dat de dames nu heel erg onder de indruk waren van zijn baltsgedrag en zijn klokkenspel, verre van dat, maar dit terzijde. Daarna was hij luidruchtig in de bar aanwezig en bestelde hij vooral heel veel, wat zeg ik, heel heel veel corona’s.”

    Ja, beste lezer, toen hadden we dus ook al corona, maar dan wel van het aangename soort. De huidige corona is een regelrechte bitch en zorgt ervoor dat we nu al meer dan een jaar geen wedstrijd hebben gevoetbald en dat we na afloop niet slap kunnen lullen over de wedstrijd en alle andere dingen waar je over praat als je met twaalf voetballers en een keeper week in week uit met elkaar een balletje trapt.

    Laatst fietste ik nog even langs de Klinkenvlier. Er werd gevoetbald door twee jeugdteams. Ik moet toegeven dat ik met groeiende afgunst zat toe te kijken. En ik weet ook, zou om een of mysterieuze reden corona vanaf vandaag zomaar zijn verdwenen, dan zou ik op Hemelvaartsdag ’s middags linea recta naar CSVC fietsen om met smart te wachten op de mededeling dat de bar geopend is en dat het bier slechts 1 muntje kost.